A- A A+

tkb lira

W ciągu tych ponad 50 lat w organizację Tygodnia Kultury Beskidzkiej
w Wiśle zaangażowane były setki osób. Nie sposób wymienić wszystkich
z imienia i nazwiska, ale pozwoliliśmy sobie na przedstawienie kilku nazwisk, które najmocniej wpisały się w historię TKB.

Zakończenie 52 Tygodnia Kultury Beskidzkiej w 2015 r.

osobistosci 02

(ur. 1906 – zm. 1972) – polski nauczyciel, działacz społeczny i kulturalny, regionalista. W kwietniu 1940 r. został aresztowany przez gestapo i uwięziony w obozie koncentracyjnym w Dachau. W 1945 r. wrócił na Śląsk Cieszyński, po czym osiadł w Wiśle, gdzie rozpoczął organizować szkołę podstawową w Głębcach oraz podobną placówkę w osiedlu na Małym Stożku (była to wówczas najwyżej położona szkoła w polskich Beskidach). W szkole w Głębcach, którą później kierował, dbał o wychowanie fizyczne młodzieży oraz o jej wszechstronny rozwój kulturalny. Zorganizował w szkole amatorski zespół teatralny, a w 1950 r. założył zespół regionalny „Wisła”, którym kierował przez następne 20 lat do 1971r. Opracowywał dla niego programy, pisał teksty, komponował muzykę, układał choreografię. Tworzył widowiska artystyczne, m.in. „Fojtów Michoł”, „Złamana granica”, „Raubczyk”, „Razem, zespołem, gromadą”. Z końcem lat 60. skomponował dla zespołu wzruszającą pieśń pt. "Szumi jawor", do której słowa napisał jego syn Andrzej. Stała się ona wkrótce niepisanym hymnem wszystkich górali śląskich. Adam Niedoba wpisał się w historię TKB nie tylko poprzez swoją działalność w zespole „Wisła” ale również poprzez swoje działania w Komitecie Organizacyjnym już od 1 TKB. Pochowany jest na cmentarzu ewangelickim „Na Groniczku” w Wiśle.

osobistosci 06
(ur. 1911 – zm. 1940) – nauczyciel, pedagog i jeden z najlepiej zapowiadających się polskich kompozytorów. Pracował w kilku wiślańskich szkołach (Równe, Głębce, Centrum). Działał w kole Macierzy Szkolnej w Wiśle-Czarnym, w chórze kościelnym, był organistą, dyrygentem chóru „Echo” w Wiśle. Kształcił się w szkole muzycznej w Cieszynie, a
następnie w filii Śląskiego Konserwatorium w Katowicach. Ukończył Wydział Pedagogiczny Konserwatorium i kontynuował naukę na Wydziale Kompozycji pod kierunkiem A. Brachockiego, T. Prejznera, K. Hławiczki i A. Nohela. Równolegle pisał liczne utwory. Najbardziej znany to opera ludowa „Sałasznicy” do tekstu Ferdynanda Dyrny. Inne dzieła to m.in. poemat symfoniczny „Śpiący rycerze”, „Suita beskidzka” na chór męski i „Rycerze” – kantata na chór. W czerwcu 1940 roku w wieku 29 lat został aresztowany przez gestapo. Zginął w obozie koncentracyjnym w Mauthausen-Gusen. Jego prochy przewieziono do Wisły, gdzie spoczywają na cmentarzu ewangelickim "Na Groniczku". Wiślańskiemu kompozytorowi oddano cześć poprzez ustawienie popiersia w Parku Kopczyńskiego, tablice pamiątkową na domu, w którym mieszkał oraz nazwę ulicy w Wiśle.

osobistosci 05
(ur. 1907 – zm. 1981) – nauczyciel, muzyk i wokalista. Pracował w szkole w Wiśle-– Równym, następnie jako kierownik szkoły w Czarnym a później jako nauczyciel śpiewu w Centrum. Swoją muzyczną pasję realizował prowadząc liczne chóry – młodzieżowy w Czarnym, męski-nauczycielski w Centrum, młodzieży ewangelickiej w Wiśle i Ustroniu. W 1935 był jednym ze współzałożycieli grupy regionalnej, którą kierował do roku 1939. Wspólnie z Janem Sztwiertnią przygotowywał program artystyczny na wiślańskie Święto Gór w roku 1937. Po wojnie wrócił na Śląsk Cieszyński a jednym z jego działań było uruchomienie Ogniska Muzycznego w Wiśle. Nadal do 1949 roku kierował grupą regionalną. Dużym osiągnięciem było wystawienie opery ludowej „Sałasznicy” w roku 1966 w Cieszynie, gdzie zaśpiewał partię tenorową Michała. W latach 1964-69 był kierownikiem artystycznym Tygodnia Kultury Beskidzkiej. Dyrektorując cieszyńskiej Szkole Muzycznej prowadził rozległą działalność pedagogiczną, naukową i społeczną. Organizował ruch śpiewaczy po obu stronach Olzy. Był współtwórcą Polskiego Towarzystwa Śpiewaczego „Harmonia”, wspólnie z Janiną Marcinkową zakładał Zespół Pieśni i Tańca Ziemi Cieszyńskiej. Pozostawił duży dorobek publicystyczny z dziedziny muzyki, m.in. „Wiązanka Tańców Śląskich”, „Dożynki Śląskie”, „Śpiewnik Beskidzki” czy „Cieszyński Śpiewnik Regionalny”. Otrzymał liczne wyróżnienia, m.in. Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznakę Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego . Zmarł w Wiśle i pochowany został na tutejszym cmentarzu ewangelickim.

osobistosci 03
(ur. 1919 – zm. 1999) – polski kompozytor, dyrygent, muzykolog i pisarz. Założyciel i wieloletni kierownik artystyczny Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”. Był synem Jerzego Hadyny, nauczyciela muzyki, kompozytora oraz zbieracza pieśni ludowych, i Emilii z d. Pilch. Urodził się wprawdzie na Zaolziu, lecz jego przodkowie pochodzili z Wisły. W latach 1945-1947 pracował jako nauczyciel gimnazjum i kierownik wydziału kultury rady narodowej w Wiśle. W 1952 r. zorganizował Państwowy Zespół Ludowy Pieśni i Tańca „Śląsk”, którego był kierownikiem artystycznym, dyrygentem i reżyserem. Zmuszony w 1968 do ustąpienia ze stanowiska dyrektora naczelnego zespołu (formalnie pełnił w nim funkcję kierownika artystycznego do 1973), przeniósł się do Krakowa, gdzie 1977 r. został kierownikiem muzycznym Teatru im. Juliusza Słowackiego. 1 marca 1990 r. ponownie objął kierownictwo zespołu „Śląsk” jako jego dyrektor artystyczny. Zespołem kierował aż do swojej śmierci. Na stoku góry Bukowej w Wiśle miał dom, do którego chętnie wracał po trudach artystycznych wojaży. Został pochowany w Wiśle, na starym cmentarzu ewangelickim na Groniczku. Pośmiertnie otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Wisły. Obecnie Amfiteatr w Wiśle nosi jego imię, gdzie postawiony został jego pomnik.

osobistosci 01
(ur. 1932 – zm. 2007) – hetman góralski związany z Tygodniem Kultury Beskidzkiej od pierwszej edycji aż do śmierci. Był jednym z inicjatorów imprezy, a następnie przez 40 lat jednym z jej organizatorów. Przy TKB zazwyczaj odpowiedzialny za korowód wiślańskimi ulicami, na którego czele dumnie kroczył w góralskim stroju i z trombitą. Od roku 1950 związany mocno z Zespołem Regionalnym „Wisła”, najpierw jako tancerz i śpiewak a później przez 20 lat jako kierownik . W tym okresie zespół dał setki koncertów nie tylko w kraju, ale i za granicą, m.in. w Niemczech, Francji, Jugosławii, Danii, Holandii czy Turcji. Zaangażowany mocno był także w wiślański sport - prezesował klubowi LKS Barania Góra, zorganizował mnóstwo imprez narciarskich, zainicjował przebudowę tras narciarskich na Kubalonce oraz skoczni narciarskich w Łabajowie i Malince. W roku 2007, krótko przed śmiercią nagrodzony został statuetką „Trzech Smreków” za zasługi w dziedzinie kultury dla miasta Wisła.

osobistosci 07
(ur. 1940 – zm. 2009) – nauczyciel i pedagog, badacz i popularyzator historii regionu i kultury ludowej. Od 1968 roku dyrektor Liceum Ogólnokształcącego im. Pawła Stalmacha w Wiśle, a od 1971 do 1975 nauczyciel języka polskiego w tejże szkole. Następnie został kierownikiem Muzeum Beskidzkiego w Wiśle, w którym pracował do 1989 roku. W okresie tym utrzymywał stale kontakt z pracą nauczycielską jako polonista, ucząc w Technikum Hotelarskim w Wiśle, a także w Liceum Kopernika i Osuchowskiego w Cieszynie. W latach 1977 - 1978 odbył studium podyplomowe w zakresie etnografii na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1985 roku powrócił do pracy na stanowisko pedagoga szkolnego w Zespole Szkół Ogólnokształcących w Wiśle, jednocześnie kontynuując pracę w Muzeum do 1989 roku. Jego marzeniem było utworzenie wokół muzeum enklawy dawnego budownictwa drewnianego co udało się zrealizować parę lat temu. W pracy zawodowej ustawicznie towarzyszyła mu społecznikowska działalność. Jeszcze w okresie studiów pracował w kole naukowym polonistów oraz w Komisji Kultury Rady Uczelnianej Zrzeszenia Studentów Polskich. W Wiśle przez dwie kadencje był członkiem Komisji Kultury Miejskiej Rady Narodowej. Interesował się historią i kulturą regionu, na ich temat wygłaszał prelekcje oraz publikował prace popularyzujące region. Przez wiele lat pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Miłośników Wisły. W roku 2008 został wyróżniony nagrodą imienia ks. Leopolda Jana Szersznika – nagrodą Powiatu w dziedzinie kultury w kategorii „ochrona kultury”.

osobistosci 08
(ur. 1886 – zm. 1971) – polski nauczyciel, działacz społeczny i publicysta. Syn Pawła – nauczyciela, i Anny z Cieślarów. Absolwent szkoły wydziałowej i Seminarium Nauczycielskiego w Cieszynie. Nauczyciel kolejno w Wiśle Jaworniku, Cisownicy i Goleszowie. Działacz Macierzy Szkolnej, Towarzystwa Miłośników Wisły i Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Publikował na łamach "Odrodzenia" i "Wyzwolenia", którego był redaktorem w latach 1919-1920. Autor pierwszego Przewodnika po Wiśle oraz sztuk scenicznych „Zbóje na sałaszu” i „Wesele góralskie”. Był głównym inicjatorem powołania i organizatorem Muzeum Beskidzkiego w Wiśle, a w 1964 r. został pierwszym jego kierownikiem. W 1968 r. ze względów zdrowotnych zrezygnował z pełnionej funkcji. Obecnie muzeum to nosi jego imię.

osobistosci 04
(ur. 1939) – działacz i animator kultury. Wieloletnia tancerka i solista Zespołu Regionalnego „Wisła” – już od roku 1956. Następnie od 1972 r. choreograf i kierownik artystyczny zespołu. Zawodowo pracowała w Bibliotece Publicznej w Wiśle, a następnie jako kierownik referatu kultury. Od roku 1975 pełniła funkcję kierownika artystycznego Tygodnia Kultury Beskidzkiej. Była radną Wisły oraz przewodnicząca Komisji Kultury. W roku 2013 uhonorowana została Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Inne odznaczenia, którymi została nagrodzona to m.in. Złoty Krzyż Zasługi i Zasłużony Działacz Kultury.

Pomnik Stanisława Hadyny w Wiślańskim Amfiteatrze

Pomnik Stanisława Hadyny w Wiślańskim Amfiteatrze

Helena Pustówka po otrzymaniu Trzech Smreków - nagrody miasta Wisły w dziedzinie kultury w 2010 r.

Helena Pustówka po otrzymaniu Trzech Smreków - nagrody miasta Wisły w dziedzinie kultury w 2010 r.

Początek strony